Θεός και Διάβολος

Πως θα χωρούσε μέσα σου το Μηδέν, εσύ που είσαι το Πάν; Το βλέμμα σου είναι φως και κάνει φως ότι αγγίζει.
Πως να γνωρίσεις λοιπόν το μισοσκόταδο της καρδιάς μου;
Κι ο άπειρος νου σου πως θα μπορούσε να μπει μες στο κεφάλι μου δίχως να το κάνει να σπάσει;
Καμιά φορά φαντάζομαι την Κόλαση σαν μια ερημιά, που περιμένει παρά μόνο Εμένα!

Ζ.Π. ΣΑΡΤΡ      

ΦΑΟΥΣΤ

Σε κοιτάζω και ο πόνος μου γλυκαίνει, σε αγγίζω και το πάσχιμα πρααίνει, του νου η πλημμύρα πέφτει αγάλια αγάλια.
Σε μια θάλασσα σπρώχνομαι πλατιά, λάμπει το κύμα της στα πόδια μου μπροστά, νέα μέρα με τραβά σε νέα ακρογιάλια.

Β. ΓΚΑΙΤΕ  

ΟΦΙΣ & ΚΡΙΝΟ

Μέσα στην ψυχή μου επρόβαλες και τόξερα πως θάλθεις. Και σε περίμενα. Σε περίμενα όπως η γη τον χειμώνα παγωμένη κι έρημη πονεί και περιμένει. Είσαι Συ η άνοιξη κι έρχεσαι και προχωρείς αγάλια, αγάλια, μέσα στην ψυχή μου. Στο διάβα Σου ανοίγονται και ανθούν κι ευωδιάζουν οι σκέψεις μου. Κάτω από τα πόδια Σου φυτρώνει και χαμογελά το χρώμα της ελπίδας. Η αναπνοή Σου θερμή και παρηγορήτρα διαβαίνει απάνω από την ψυχή μου και ξυπνούν από τη νάρκη των ανέρωτων χειμώνων τα όνειρά μου....  

Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

MOLLOY

Όμως μονάχα από τον καιρό που έπαψα να ζω, άρχισα να σκέφτομαι για αυτά τα πράγματα και γι' άλλα. Μονάχα τώρα, μες τη γαλήνη της αποσύνθεσης, θυμάμαι την ατελείωτη εκείνη σαστισμένη ταραχή που ήταν η ζωή μου, και την κρίνω - όπως λέγεται πως ο Θεός θα μας κρίνει - με την ίδια θρασύτητα ... Αποσυντίθεμαι, σημαίνει ζω και πάλι, το ξέρω!

SAMUEL BECKETT 

ΟΙΑ

Πιάνο και χάλκινα πνευστά μαζί ντύνουν τον απόκρημνο βράχο.

Ο αγέρας, το πρώτο βιολί της ουράνιας συμφωνικής, κάνει τα κόκκινα άνθη του βράχου να λικνίζονται στον τρελό ρυθμό του. 

Ο ήλιος, λευκή ασπίδα του απέραντου γαλάζιου, περιορίζει τον ορίζοντά μου μόνο σε μερικά μέτρα από το βράχο.

Παρότι ορθάνοιχτα τα μάτια μου και τα αυτιά μου, γίνομαι μάρτυρας ενός λυτρωτικού ονείρου.

Σα μεθυσμένος θεατής, συμμετέχω στην τέλεση ενός μυστηρίου, με το βλέμμα της να με διαπερνά και να με αιχμαλωτίζει.

Πόσο με βοηθάει να ανασάνω, η γυναίκα αυτή... 

M. ΚΟΚΚΩΝΗΣ

MEMORIES

Remembering our past, carrying it around with us always, may be the necessary requirement for maintaining, as they say, the wholeness of the self. To ensure that the self doesn’t shrink, to see that it holds on to its volume, memories have to be watered like potted flowers, and the watering calls for regular contact with the witnesses of the past, that is to say, with friends. They are our mirror; our memory; we ask nothing of them but that they polish the mirror from time to time so we can look at ourselves in it.

Μ. KUNDERA, Identity