ΟΙΑ

Πιάνο και χάλκινα πνευστά μαζί ντύνουν τον απόκρημνο βράχο.

Ο αγέρας, το πρώτο βιολί της ουράνιας συμφωνικής, κάνει τα κόκκινα άνθη του βράχου να λικνίζονται στον τρελό ρυθμό του. 

Ο ήλιος, λευκή ασπίδα του απέραντου γαλάζιου, περιορίζει τον ορίζοντά μου μόνο σε μερικά μέτρα από το βράχο.

Παρότι ορθάνοιχτα τα μάτια μου και τα αυτιά μου, γίνομαι μάρτυρας ενός λυτρωτικού ονείρου.

Σα μεθυσμένος θεατής, συμμετέχω στην τέλεση ενός μυστηρίου, με το βλέμμα της να με διαπερνά και να με αιχμαλωτίζει.

Πόσο με βοηθάει να ανασάνω, η γυναίκα αυτή... 

M. ΚΟΚΚΩΝΗΣ